Herfstklacht

We dwalen niet langer
Langs het veld en langs stroom;
De herfst is gekomen,
Hij kwam als een droom.
De twijgen verdorren,
De dreven zijn stom,
och, waarom zo treurig,
Mijn harte, waarom?

De beek bruist onrustig
De zwaluw ontvlucht,
En weet ge waarheen ze
Zich rept door de lucht?
En volgt gij verlangend
De zwevende drom,
Dan kent gij, mijn harte!
Uw treurend 'waarom'.

S.J. van den Bergh (1814-1868)
uit: Nieuwe gedichten (1856)

* * *

Kort Requiem

Verlies me, Liefste,
Blad na blad
Tot ik naakt sta
Stamper en stam
Gespijkerd aan het licht
Omgeven door gras

Tot ik enkel
Hartslag ben en hout,
Het hout dat me omsluit
Als de ring om je vinger.

Roger M.J. de Neef

Kalenderblad

rooilicht verzadiging
legt op ontspoorde handen langzaam
roest

verwaaien de laatste rafels
november december
roofridder dood
Pol Le Roy, uit Spel en spiegel